وبلاگ

غاز سال نو یعنی توقف زندگی هر روزمره ما، برای یک روز یا حتی چند ساعت؛ یعنی پرداختن به جشن و شادی و گم شدن در هدیه‌ها و خنده‌ها. این شکستن روزمرگی‌ها، تلنگر و فرصتی است تا شاید مایی را که در هزارتوی زندگی سرگردانیم لحظه‌ای آرام کند، هرچند اگر این آرامش کوتاه و گذرا باشد. آن هم در روزهایی که در گوشه گوشه جهان، انسان‌ها با موضوعات و چالش‌های مختلفی دست و پنجه نرم می‌کنند. در این میان، خاورمیانه در سال گذشته شاهد تحولات سیاسی- اجتماعی مهمی بوده که طبیعتا ایران نیز از آن‌ها متاثر شده است. بدون شک این تجربیات کلان اجتماعی، در زندگی روزمره انسان‌ها نیز جلوه‌گر می‌شود. ساختارهای شکننده شغلی و انواع مسائل اقتصادی در کنار فشارهای عاطفی و ساختارهای آسیب‌پذیر خانوادگی می‌توانند ما را مستعد ناامیدی، گوشه‌نشینی و انفعال کنند، می‌توانند موجب شوند که نسبت به سال نو، جشن و عید بی‌تفاوت و بدبین شویم و درنهایت می‌توانند این جشن را از معنی تهی کنند ...
هرچند سال پیش نو نیز مملو از تکرار تجربیات و مسائل کهنه سال‌های کهنه است، هرچند جنگ، فقر، تورم، بیکاری، بیماری و بسیاری از آن‌چه خواستنی نیست همچون گذشته تکرار خواهند شد همان‌گونه که همواره در تاریخ بورده‌اند و خواهند بود اما در عین‌حال زندگی همیشه فرصتی است برای دوباره دیدن، دوباره اندیشیدن و تلاش کردن برای به دست آوردن و فهمیدن. سال نو، جشن یا هر بهانه دیگری که در فرهنگ‌ها هست التیام و فرصتی است برای ما؛ فرصتی برای یافتن رازی که در تمامی فرهنگ‌ها و اسطوره‌ها از آن سخن رانده شده، چشمه زندگانی، آب حیات یا هر نام دیگری که به آن داده شده شاید در یک چیز خلاصه شوند و آن، چگونگی تفسیر و تعبیر ما از جهان است: زندگی، راز نگاه من و توست. سال نوی میلادی بر همگان مبارک...
 

این مطلب ابتدا در انسان‌شناسی و فرهنگ منتشر شده است.