بررسی تطبیقی دروس آموزشی دوره کارشناسی با کنکور کارشناسی ارشد با تاکید بر کنکور انسان شناسی سال های 87- 1385

از نیمه دوم قرن 19 که نخستین کرسی انسان شناسی به وسیله کسانی چون فریزر و تایلور در انگلستان برپا شد تا امروز حدود یک و نیم قرن می گذرد. از تاسیس اولین کرسی دانشگاهی انسان شناسی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در اوایل دهه 40 حدود نیم قرن می گذرد. به عبارت دیگر، عمر انسان شناسی آکادمیک ایران، یک سوم انسان شناسی آکادمیک در دنیاست. همین مسئله، آن را با مشکلات و کمبودهایی روبه رو می کند که نبود مقطع دکترا و به دنبال آن کمبود استاد، فقدان منابع و ناآشنایی با بسیاری از حوزه های این علم و... از جمله آنهاست. یکی از عرصه های نمود بارز این مشکلات و کمبوده،ا کنکور کارشناسی ارشد انسان شناسی است. در نظام آموزشی ایران، همچنان کنکور، مهمترین شیوه سنجش سطح علمی متقاضیان و پذیرش آنها در دانشگاه هاست. این فرآیند است که تعیین می کند چه کسانی شایستگی حضور در مقاطع تحصیلی بالاتر را دارند و به همین وسیله بر آینده این رشته و متخصصان آن تاثیر می گذارد. این مقاله قصد بررسی تناسب میان این سنجه و دروس دوره کارشناسی رشته انسان شناسی را دارد تا به این ترتیب بتواند به این سوال پاسخ دهد که مکانیزم فعلی سنجش، چه چیزی را سنجیده و به آن نمره می دهد و در نتیجه، چه تاثیری بر گزینش دانشجویان کارشناسی ارشد (به عنوان شانس ها و متقاضیان دکترای انسان شناسی فردا) خواهد داشت؟ این مقاله، ساختار کنکور کارشناسی ارشد 3 سال گذشته انسان شناسی را بررسی کرده و نتایج آن را در مقایسه با دروس مقطع کارشناسی این رشته قرار می دهد.

متن کامل این یاددداشت را در فایل ضمیمه بخوانید.